Ahmet Hikmet Müftüoğlu Hayatı - Eserleri - Edebi Kişiliği - Kitapları

Yazar, hikayeci. 3 Haziran 1870″te İstanbul’da doğdu. Mekteb-î
Sultani’yî (şimdiki Galatasaray Lisesi) bitirdikten sonra Hariciye Nezareti’nde
(Dışişleri Bakanlığı) görev aldı. Değişik kentlerde (Marsilya, Pire vb.) konsolos
kâtipliği, konsolosluk yaptı. Hariciye müsteşarı iken asıl mesleğinden
ayrıldı. Mekteb-i Sultani’de. Darülfünun’da (şimdiki İst. Üniversitesi) edebiyat
dersleri verdi. Cumhuriyet’ten sonra yeniden Hariciye’de görev aldı; müdürlük
ve müsteşarlık yaptı. Son görevi Anadolu Bağdat demiryolları idare meclisi
üyeliğidir. 19 Mayıs 1927′de İstanbul’da öldü. Maçka, Taşlık (Şeyhler)
mezarlığına gömüldü.
Ahmet Hikmet, 1896′da Servet-i Fünun dergisinde yayınladığı bir
hikâye ile Servet-i Fünun topluluğuna katıldı. Ne var ki, işlediği konular,
zevk, dil ve anlatım yönlerinden topluluktan ayrı bir özellik taşır. Servet-i
Fünuncular; kozmopolit ve alafranga konuları işlerken, o yerli konulan ele
aldı. Topluluğun özentili, süslü, anlatımlarına karşılık, o sade bir dille yazmaya
çalıştı. Batı taklitçiliğine karşı Türklük ülküsünü savundu. Konulan eski
Türk yaşamından, Anadolu insanlarından seçerek ulusal bir edebiyatın
doğmasına yardımcı oldu. Özellikle Türkçenin sadeieşmesindeki hizmeti
büyüktür.

Kitapları:
Leylâ-yahut-Bir Mecnunun İntikamı (1890), Hâristan ve Gülistan
(1901), Çağlayanlar (1922), Gönül Hanım (roman, Tasvir-i Efkâr gazetesinde
tefrika edildi: 1920)